Μην το εγκαταλείψετε και κυρίως ενθαρρύνετε τα παιδιά να γράφουν! Jonathan Christman
Ένας Νορβηγός νευροεπιστήμονας ξόδεψε 20 χρόνια αποδεικνύοντας ότι η πράξη γραφής με το χέρι αλλάζει τον ανθρώπινο εγκέφαλο με τρόπους που δεν μπορεί να πληκτρολογήσει σωματικά, και σχεδόν κανείς έξω από τον τομέα της
Το όνομά της είναι Audrey van der Meer.
Διευθύνει ένα εργαστήριο έρευνας εγκεφάλου στο Τρόντχαϊμ και η εργασία που έκλεισε τον καυγά δημοσιεύτηκε το 2024 σε ένα περιοδικό με τίτλο Frontiers in Psychology. Το πόρισμα είναι αρκετά βάναυσο ώστε θα έπρεπε να είχε αλλάξει όλες τις τάξεις στη Γη.
Το πείραμα ήταν απλό. Στρατολόγησε 36 φοιτητές πανεπιστημίων και έβαλε τον καθένα σε ένα καπάκι με 256 αισθητήρες πιεσμένους στο κεφάλι τους για να καταγράψουν την εγκεφαλική Οι λέξεις αναβοσβήνουν σε μια οθόνη μία τη φορά.
Μερικές φορές οι μαθητές έγραψαν τη λέξη με το χέρι σε μια οθόνη αφής χρησιμοποιώντας ένα ψηφιακό στυλό, και μερικές φορές πληκτρολόγησαν την ίδια λέξη σε ένα πληκ Κάθε νευρική απόκριση καταγράφηκε για πέντε ολόκληρα δευτερόλεπτα η λέξη έμεινε στην οθόνη.
Στη συνέχεια η ομάδα της κοίταξε το μέρος των δεδομένων που οι περισσότεροι ερευνητές αγνοούσαν για χρόνια, το οποίο είναι το πώς διαφορετικά μέρη του εγκεφάλου επικοινωνούσαν μεταξύ τους κατά τη διάρκεια της εργασίας.
Όταν οι μαθητές έγραφαν με το χέρι, ο εγκέφαλος άναψε παντού ταυτόχρονα.
Οι περιοχές που είναι υπεύθυνες για τη μνήμη, την αισθητηριακή ενσωμάτωση και την κωδικοποίηση νέων πληροφοριών πυροδοτούσαν όλες μαζί σε ένα συντονισμένο σχέδιο που εξαπλώθηκε σε ολόκληρο τον φλοιό. Όλο το δίκτυο ήταν ξύπνιο και συνδεδεμένο.
Όταν οι ίδιοι μαθητές πληκτρολόγησαν την ίδια λέξη, αυτό το μοτίβο κατέρρευσε σχεδόν εντελώς.
Το μεγαλύτερο μέρος του εγκεφάλου ησύχασε, και οι συνδέσεις μεταξύ περιοχών που ήταν ζωντανές δευτερόλεπτα νωρίτερα δεν ήταν πουθενά στο EEG.
Ίδια λέξη, ίδιος εγκέφαλος, ίδιο άτομο και δύο εντελώς διαφορετικά νευρολογικά γεγονότα.
Ο λόγος αποδείχθηκε ότι ήταν κάτι που κανείς δεν είχε δώσει πραγματικά προσοχή πριν από τη δουλειά της. Η γραφή με το χέρι δεν είναι μία κίνηση αλλά μια ακολουθία χιλιάδων μικροκινήσεων συντονισμένων με τα μάτια σας σε πραγματικό χρόνο, όπου κάθε γράμμα είναι ένα διαφορετικό σχήμα που απαιτεί από τον εγκέφαλο να λύσει ένα ελαφρώς διαφορετικό χωρικό πρόβλημα.
Τα δάχτυλα, ο καρπός, η όραση και τα μέρη του εγκεφάλου σας που εντοπίζουν τη θέση στο διάστημα δουλεύουν μαζί για να παράγουν ένα γράμμα, μετά το επόμενο, μετά το επόμενο.
Η πληκτρολόγηση τα πετάει όλα αυτά. Κάθε πλήκτρο σε ένα πληκτρολόγιο απαιτεί ακριβώς την ίδια κίνηση δακτύλου ανεξάρτητα από το ποιο γράμμα πατάς, που σημαίνει ότι ο εγκέφαλος δεν έχει σχεδόν τίποτα να ενσωματώσει και σχεδόν κανένα πρόβλημα να λύσει.
Το είπε ξεκάθαρα στις συνεντεύξεις της η Βαν ντερ Μιρ.
Πατώντας το ίδιο πλήκτρο με το ίδιο δάχτυλο ξανά και ξανά δεν διεγείρει τον εγκέφαλο με κανένα ουσιαστικό τρόπο, και επεσήμανε κάτι που θα έπρεπε να τρομάζει κάθε γονιό που έδωσε στο παιδί του ένα iPad.
Τα παιδιά που μαθαίνουν να διαβάζουν και να γράφουν σε tablet συχνά δεν μπορούν να ξεχωρίσουν γράμματα όπως b και d, γιατί ποτέ δεν έχουν νιώσει με το σώμα τους τι χρειάζεται για να παράγουν αυτά τα γράμματα σε μια σελίδα.
Μια δεκαετία πριν από αυτήν, δύο ερευνητές στο Πρίνστον έκαναν τον ίδιο αγώνα χρησιμοποιώντας μια εντελώς διαφορετική μέθοδο και κατέληξαν στην ίδια απάντηση. Η Pam Mueller και ο Daniel Oppenheimer δοκίμασαν 327 μαθητές σε τρία πειράματα, όπου οι μισοί κρατούσαν σημειώσεις σε φορητούς υπολογιστές με το διαδίκτυο απενεργοποιημένο και οι μισοί κρατούσαν σημειώσεις με το χέρι, πριν δοκιμάσουν τους πάντες για το τι πραγματικά καταλάβαιναν από τις διαλέξεις που
Η ομάδα γραφικού χαρακτήρα κέρδισε με μεγάλη διαφορά κάθε ερώτηση που απαιτούσε πραγματική κατανόηση και όχι επιφανειακή ανάκληση.
Η αιτία κρυβόταν στα πρακτικά όσων είχαν πραγματικά γράψει οι δύο ομάδες.
Οι μαθητές του φορητού υπολογιστή πληκτρολόγησαν σχεδόν λέξη προς λέξη, καταγράφοντας περισσότερο συνολικό περιεχόμενο αλλά επεξεργάζοντας σχεδόν τίποτα από αυτά καθώς πήγαιναν, ενώ οι μαθητές γραφής σωματικά δεν μπορούσαν να γράψουν αρκετά γρήγορα για να μεταγράψουν μια διάλεξη σε πραγματικό χρόνο, που τους ανάγκασε να ακούσουν προσεκτικά, να αποφασίσουν τι πραγματικά είχε σημασία και να βάλουν αυτό με τα δικά τους λόγια στη σελίδα.
Αυτή η μοναδική πράξη της επιλογής του τι θα κρατήσεις ήταν η ίδια η μάθηση, και το πληκτρολόγιο είχε παραλείψει ήσυχα την επιλογή και παρέλειψε τη μάθηση μαζί με αυτό.
Δύο μελέτες. Δύο χώρες. Ίδια απάντηση.
Ο γραφικός χαρακτήρας κάνει τον εγκέφαλο να λειτουργεί. Η πληκτρολόγηση το αφήνει να ακτιναστεί.
Κάθε νότα που έχετε πληκτρολογήσει αντί για γραμμένη μπήκε στον εγκέφαλό σας μέσω ενός λεπτότερου σωλήνα. Κάθε συνάντηση, κάθε book highlight, κάθε ιδέα που τράβηξες στο τηλέφωνό σου αντί για χαρτί επεξεργαζόταν στο μισό βάθος.
Δεν τα ξέχασες αυτά γιατί η μνήμη σου είναι κακή. Τα ξεχάσατε γιατί η πληκτρολόγηση δεν ξύπνησε ποτέ το μέρος του εγκεφάλου που θα τα έκανε να κολλήσουν
Η λύση είναι αυτό που ήξερε ήδη η γιαγιά σου.
Πάρε ένα στυλό. Γράψε το. Ο πιο αργός δρόμος είναι ο πιο γρήγορος.
via Maria Nikolakaki
