Το πόσες φορές ένας εκπαιδευτικός κατά την διάρκεια του μαθήματος πηγαίνει από τον παράδεισο στην κόλαση και πίσω, από το ναδίρ στο ζενίθ, δεν περιγράφεται. Σίγουρα είναι μια δουλειά για γερά και εύκαμπτα νεύρα.
Το πόσες φορές ένας εκπαιδευτικός κατά την διάρκεια του μαθήματος πηγαίνει από τον παράδεισο στην κόλαση και πίσω, από το ναδίρ στο ζενίθ, δεν περιγράφεται. Σίγουρα είναι μια δουλειά για γερά και εύκαμπτα νεύρα.
Οι κίνδυνοι και οι ευκαιρίες που αναδύονται στην παγκόσμια αγορά εργασίας. Το παράδειγμα της βιομηχανίας ψυχαγωγίας.
Βασίλης Παζόπουλος
v.pazopoulos@euro2day.gr
Η ανατροπή της αγοράς εργασίας εξαιτίας των εξελίξεων της τεχνολογικής προόδου δεν είναι νέο φαινόμενο. Ο άνθρωπος χρησιμοποιούσε το άλογο ως μεταφορικό μέσο επί χιλιάδες χρόνια. Παρόλα αυτά δεν δίστασε να το αντικαταστήσει με το αυτοκίνητο, το τρένο, το αεροπλάνο, προκαλώντας τεκτονικές αλλαγές όχι μόνο σε μια σειρά από επαγγέλματα, αλλά σε ολόκληρη τη μορφή της κοινωνίας. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Στο τελευταίο επεισόδιο του podcast μου,
The Report Card, μίλησα με τον Ethan Mollick, αναπληρωτή καθηγητή στο
Wharton School του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια, σχετικά με το πώς η
τεχνητή νοημοσύνη θα επηρεάσει τη διδασκαλία και τη μάθηση. Ο Mollick
είχε πολλά να πει κατά τη διάρκεια του επεισοδίου, αλλά αμέσως μετά την
ηχογράφηση, μοιράστηκε με μένα μια ιδιαίτερα σημαντική ιδέα που νομίζω
ότι αξίζει να επαναληφθεί.ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Στην εφηβεία ο εγκέφαλος έχει σχεδιαστεί ώστε να μας μάθει να σκεφτόμαστε μόνοι μας
του Χαράλαμπου Παπαδόπουλου
Είδα στο Netflix την ταινία – ντοκιμαντέρ «Adult under construction». Μια 25χρονη δημοσιογράφος συζήτησε με Ψυχολόγους για τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της εφηβείας. Επειδή νομίζω ως εκπαιδευτικοί Γυμνασίων και Λυκείων αλλά και ως γονείς εφήβων είναι καλό να τα γνωρίζουμε, πληκτρολόγησα τις απαντήσεις τους στις ερωτήσεις της εντυπωσιακής για τον αυθορμητισμό της νεαρής δημοσιογράφου. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
========================
Πήγαινε στο 25 λεπτό να ακούσεις τον κ. Φλωρίδη. Από τις πιο ουσιαστικές παρεμβάσεις...
Tολμώ να ισχυρισθώ ότι έχω γράψει σχετικά σε παλιότερη εποχή...
----------------------
...σε ένα σχολείο εφήβων, όπως το Γυμνάσιο δεν πλήττεις. Ακόμα και οι αδέξιες έως και προσβλητικές συμπεριφορές είναι κατανοητές στο παίγνιο της ενηλικίωσης. Προσπάθησα να βλέπω τους μαθητές μου, σαν ένας θείος τους. Ήμουν ο "θείος που λείπει" δηλ. "ο ελλείπων θείος" από την οικογένειά τους, που είναι ανεκτικός και ακούει τα πάντα, δηλαδή τα πάντα - και ως ...θείος μπορεί να προσεγγίσει να μιλήσει για θέματα προσωπικά που μεγεθύνει ο φακός της εφηβίας.
Από τα πράγματα φαίνεται ότι αυτός ο ρόλος δούλεψε αν κρίνω από τις εκδηλώσεις αγάπης από τους ενήλικες πια μαθητές που συναντάω σε ανύποπτες στιγμές και χώρους στην πόλη, που μου θυμίζουν στιγμές, λέξεις στην τάξη στο προαύλιο. Τελικά αυτό είναι που μένει. Μια κουβέντα, ένα άγγιγμα, ένας καλός λόγος, ένα μπράβο,μια νουθεσία είναι αυτό που μπορεί να είναι τόσο καθοριστικό σε ένα έφηβο.
Νοιώθω επίσης πολύ τυχερός που είχα πολύ ωραίους συναδέλφους από τους οποίους εισέπραξα εκτίμηση και αγάπη. Τους ευχαριστώ όλους, εύχομαι καλή συνέχεια στη όμορφη αυτή δουλειά.
Σίγουρα δεν θα χαθούμε!