Ο κορονοϊός σπάει τη φούσκα της ανώτατης εκπαίδευσης

Του Steve Davies
Το 1999, η κυβέρνηση Μπλερ έθεσε ως επίσημο στόχο το 50% των 18χρονων να φοιτά σε πανεπιστήμια και μετέτρεψε την επέκταση αυτών των αριθμών από φιλοδοξία σε πραγματικότητα. Οι λόγοι γι? αυτή την πολιτική, που υποστηρίχθηκε και από τα δύο κόμματα, ήταν οικονομικοί και όχι εκπαιδευτικοί με την παραδοσιακή έννοια. Θεωρήθηκε ότι η επέκταση του αριθμού των φοιτητών και της παροχής πανεπιστημιακής εκπαίδευσης θα συνέβαλε στην επίτευξη διάφορων στόχων πολιτικής.

Αν δεν έχετε να προσθέσετε κάτι, βγάλτε το σκασμό

 Σαρηγιαννίδη Ευγενία 
  
Στις κυνικές, ψευδεπίγραφες δημοκρατίες του σήμερα όλοι έχουν δικαίωμα στη γνώμη και στη δημόσια τοποθέτηση. Βεβαίως, όπως είχε αναφέρει ένας Αμερικανός πολιτικός «το δικαίωμα του καθενός να έχει γνώμη, δεν συνεπάγεται δική μας υποχρέωση να τον πάρουμε στα σοβαρά». Μάλιστα, η υπέρμετρη φλυαρία βρίσκει στο διαδίκτυο το ιδανικό πεδίο εφαρμογής της. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Ήδη λίγο μετά το 2000 μια Αμερικανίδα συγγραφέας, η οποία στις αρχές του 1990 είχε γίνει διάσημη μέσα από τα σεμινάρια της με κεντρικό θέμα την "Απελευθέρωση του συγγραφέα που όλοι κρύβουμε μέσα μας", επανήλθε στο προσκήνιο με το "Εργαστήρι της Πόλλυ Φροστ για να βγάλετε το σκασμό" (Περιοδικό Monthly Review, Ιούλιος-Αύγουστος 2009).

Αντιεπιστημονικότητα και Φιλελευθερισμός: Οι δυο όψεις του ιδίου νομίσματος

του Σπύρου Θύμη
 Με πρόσφατο παράδειγμα το «κίνημα κατά της μάσκας στα σχολεία», αυξάνεται, όλο και περισσότερο, η μερίδα του κόσμου που λειτουργεί βάσει υποκειμενισμού και αντιεπιστημονικότητας.
Παρόλο που όλοι οι φιλελεύθεροι, και τα έντυπά τους, εξαπολύουν επιθέσεις προς τους «ψεκασμένους αρνητές» φαίνεται να ξεχνάνε, ή να μην γνωρίζουν, ότι και τα δυο αυτά, και ο υποκειμενισμός και η αντιεπιστημονικότητα, είναι γνήσια τέκνα της πολιτικής θεωρίας του Φιλελευθερισμού.

Χόρχε Λουίς Μπόρχες: Ο παράφορος ιδαλγός των κειμένων

Σαν σήμερα, το 1986, πεθαίνει στη Γενεύη ο μεγάλος Αργεντινός λογοτέχνης, δοκιμιογράφος, φιλόσοφος και ποιητής.

Η γραφή και ο τρόπος του Μπόρχες δεν έχει προηγούμενο: ως Αργεντινός αγάπησε κάθε μικρή λαϊκή ιστορία του τόπου του αλλά γνώρισε σε βάθος την αγγλοσαξονική θεωρία. Γεύτηκε κάθε γωνιά του κειμένου –κώδικες, παπύρους, επείσακτα παραμύθια–, έγινε ταυτόχρονα φιλόσοφος και ποιητής, ταξίδεψε, κατέγραψε κάθε στοιχείο που μπορούσε να ενώσει τη βιωμένη πραγματικότητα με τη σκέψη. Έγινε λυρικός, παράφορος και ακριβής, έβαλε την ποίηση στα μαθηματικά και τη μεταφορά στην κυριολεξία, κατέληγε να είναι πάντα ένας άλλος από αυτό που όλοι περίμεναν και από την ταυτότητα που ο ίδιος προσδοκούσε για τον εαυτό του. Δεν ανήκε ποτέ σε κάποια «σχολή» ούτε αγαπούσε την κλειστή θεωρία ίσως γιατί το απόλυτο ιδανικό του παρέμενε πάντα αυτό του ανέστιου ιδαλγού που περιφερόταν με άνεση ανάμεσα στα κείμενα και τίναζε στον αέρα προσδοκίες και κατηγοριοποιήσεις.

Μάθετε τα πάντα σε 4 βήματα με την τεχνική Feynman

Η τεχνική Feynman σας βοηθάει να μάθετε τα πάντα, διδάσκοντας κάποιον άλλο. Σε τέσσερα βήματα, είστε σε θέση να κατανοήσετε βαθύτερες έννοιες και να τις θυμάστε για αρκετό καιρό.

Η Τεχνική Feynman είναι ένα γνωστικό μοντέλο που επινοήθηκε από τον Νομπελίστα φυσικό Richard Feynman.
Ο Feynman ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής για την ικανότητά του να εξηγεί δύσκολα θέματα, όπως η κβαντική φυσική, στον οποιονδήποτε άνθρωπο.
Η Τεχνική Feynman παρουσιάζεται στη βιογραφία του James Gleick, ” Genius: The Life and Science of Richard Feynman”. Στο βιβλίο, ο Gleick εξηγεί τη μέθοδο αναφερόμενος στο πώς ο Feynman πέρασε τις εξετάσεις του στο Πανεπιστήμιο του Princeton.

Κάμερες?

Κάμερες? ...αν οι Νέοι και Ωραίοι έχετε πρόβλημα με τις κάμερες τι να κάνουμε εμείς οι ...γέροι και άσχημοι που η κάμερα θα μας εκθέσει...ποικιλοτρόπως. Να το πω αλλιώς. Το μάθημα στην τάξη είναι μοναδικό ως προς τον τόπο και τον χρόνο. Δεν αφορά και δεν έχει καμία αξία για κάποιον που βλέπει το μάθημα από απόσταση, έστω κι' αν είναι μαθητής, αφού δεν είναι δυνατόν να είναι σε σύζευξη με την τάξη. Αν τώρα αυτός που βλέπει το μάθημα είναι κάποιος ελεγκτικός μηχανισμός, τότε μάλλον σε μπανιστήρι παραπέμπει η υπόθεση. Κι' αν κάποιοι επιμείνουν στις κάμερες αυτό σημαίνει ότι έχουν σκοπό να διαλύσουν την εκπαίδευση, αφού η παρακολούθηση θα αφυδατώσει τη διδασκαλία, θα αφαιρέσει τα όποια θεατρικά της χαρακηριστικά που είναι απαραίτητα για την διανοητική σύζευξη δάσκαλου - μαθητή και εν τέλει οι δρώντες (μαθητές και δάσκαλος) θα προσέρχονται στην τάξη κουμπωμένοι, διαρκώς αυτολογοκρινόμενοι δηλ ζόμπι. Οι κάμερες και η παρακολούθηση έρχονται μετά την ενοχοποίηση της επαφής - που είναι τόσο σημαντική στη συγκρότηση ομάδων - για να φέρουν το άτομο μαθητή σε μια κατάσταση σχεδόν αυτιστική και άρα ιδανικό δούλο. Αν ο σκοπός λοιπόν είναι η παραγωγή δούλων και η εμπέδωση της δουλικής κατάστασης των μαθητών τότε ΝΑΙ να μπουν οι κάμερες σε κάθε αίθουσα, στους διαδρόμους και στην ταράτσα των σχολείων. (Υ.Γ1. Ο μπανιστηρτζής είναι ένα διαραγμένο σεξουαλικά άτομο που αντλεί ...ευχαρίστηση παίρνοντας ...μάτι μια πράξη από την οποία ο ίδιος έχει ...ένα θεματάκι...κατ' αναλογία είμαι σίγουρος ότι ο εισηγητής της πρότασης για κάμερα στην τάξη δεν είναι παρά κάποιος που ουδέποτε έχει διδάξει σε τάξη και έρχεται τώρα ως ευνούχος να διδάξει τον έρωτα! Υ.Γ2. Οι μαθητές που δεν έχουν λόγους να κάνουν δεύτερες σκέψεις και επειδή είμαι στο μυαλό τους για τις κάμερες, έχουν την απάντηση: "μ@λ@κίες!")

Νέο χτύπημα: σεξουαλική αγωγή ή βάρβαρη επίθεση κατά… «νηπίων»;

την Μαΐου 07, 2020

«Ανάθεμα την ώρα ποιος ορίζει εδώ το ανάποδο βαφτίζει και το λέει σωστό»
Οδ. Ελύτης, «ο Ήλιος ο Ηλιάτορας»
«Πάλιν Ηρωδιάς μαίνεται, πάλιν ταράσσεται, πάλιν ορχείται, πάλιν την κεφαλήν Ιωάννου ζητεί λαβείν επί πίνακι». Θέλω να ρωτήσω; Ποτέ στα τριάντα χρόνια που είμαι δάσκαλος, κυρίως Ε’ και Στ’ δημοτικού, δεν άκουσα γονέα να αναφέρει κάτι, να διαμαρτύρεται, για απουσία της σεξουαλικής αγωγής στο δημοτικό σχολείο.