Μύθοι και στερεότυπα της ριζοσπαστικής πολιτικής ορθότητας (Γ΄Μέρος) Ιστορικές διαστάσεις της νομιμοποίησης των καθεστώτων πολιτικής και πολιτισμικής κυριαρχίας στο όνομα του ορθού λόγου
Η συμμόρφωση των μέσων διανοουμένων της κάθε εποχής στις επιταγές της εκάστοτε πολιτικής ορθότητας δεν είναι προφανώς κάτι καινούργιο στην ιστορία της σχέσης των καθεστώτων με τις πολιτικές ιδέες περί του ανθρώπου και της κοινωνίας.
Λόγου χάρη στην εποχή της αποικιοκρατίας,
όταν το «διαφορετικό» δεν ήταν συνώνυμο με το «ίσο», αλλά στιγμάτιζε
ολόκληρες κοινωνικές ομάδες και φυλές του τρίτου κόσμου ως «κατώτερες»
από τους δυτικοευρωπαϊκούς, αστικούς πληθυσμούς, πολλοί
παρόμοιοι επιστήμονες έσπευδαν με πολύ σοβαροφάνεια να υποβαθμίσουν τις
«έμφυτες ικανότητες» των πληθυσμών των μη δυτικών κοινωνιών με όρους
κρανιολογίας και φρενολογίας. Χέρι με χέρι με τους
καθεστωτικούς ηθικολόγους του θεσμικού συστήματος εξουσίας της εποχής
(ιερείς, νομικούς, κοινωνιολόγους, ιατρούς, πολιτικούς επιστήμονες
κλπ.), θεωρούσαν απολύτως αυτονόητο και προοδευτικό το δικό τους αξιακό τρίπτυχο «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια».






